1) превращаться в пыль, в прах; 2) быть выпачканным в земле.

аат. Күрэнньик буор, быыл, күдэн. ☉ Прах, пыль, засохшая земля
Курҕа буол. ПЭК СЯЯ
ср. тюрк. курҕа ‘сохнуть’, тюрк. курҕак ‘сухой’

м. түү, нуолур; лебяжий пух куба түүтэ; # в пух (и в прах) үлтү, күл-көмөр гына; ни пуха ни пера! соргулаахтык сырыт!

несов. 1. (быть похороненным) сыт, көмүллэн сыт; здесь покоится прах такого-то манна (маннык киһи) елүгэ көмүллэ сытар; 2. на чём (опираться) тур; дом покоится на фундаменте бу дьиэ акылаакка турар.

аат., түөлбэ.
1. Кир, кир-хах. ☉ Грязь, нечистоты.
2. Хоһоҕо, модьуун. ☉ Перхоть, лишай, парша
Торбос хоҕо. ДСЯЯ
Арыт оҕо куйахатыгар кугдаххай өҥнөөх хох үөскээччи. Дьиэ к.
ср. др.-тюрк. хох ‘земля, прах’

1. 1) кость || костный; уллук уҥуоҕа бедренная кость; сото уҥуоҕа берцовая кость; бас уҥуоҕа черепная коробка, череп; уҥуох мээккэтэ костная мука; уҥуох сэллигэ костный туберкулёз; 2) останки; прах; тело (умершего); труп; өлүөхсут уҥуоҕа прах покойного; киһи уҥуоҕа а) надгробный памятник; б) могила; в) кладбище; уҥуох тут = похоронить кого-л.; 3) косточка; вишня уҥуоҕа вишнёвая косточка; 4) рост; уҥуоҕунан орто киһи человек среднего роста; намыһах уҥуох низкий, маленький рост; 5) остов, каркас; 2. костлявый; худой; уҥуох илии костлявая рука.

туохт.
1. Кылгас суон маһынан кими-тугу эмэ кырбаа. ☉ Бить тонким стволом дерева, палкой
Бүөтүрүмээски хас биирдии тылын ыарахан сүллүгэһинэн баалкылаан эрэрдии ыардык ньиккиритэн этитэлээтэ. М. Доҕордуурап
Кыыс куруҥаайыларын тала сылдьан, элэтин-былатын барытын киллэрэн, мастаан баалкылаабытынан барда. Айталын
2. көсп., кэпс. Үлтү кириитикэлээн киһи аатыттан аһар. ☉ Раскритиковать кого-л. в пух и прах. Эдэр ааптар талааннаах айымньытын баһыылаах, самнарыылаах тылларынан баалкылаатылар

аат. Сайын ардах курдук түһэр бытархай төгүрүк муус сөҥүү. ☉ Атмосферные осадки в виде округлых частичек льда, град
Туйах табыгырас тыаһыныы Тобурах тохтон тобугуруур. Р. Баҕатаайыскай
Кыыһа ыыспыт Босхо былыт Тобураҕа Тоҕо барда! Дьуон Дьаҥылы
Тобурах түһэн, ыһыы балайда өттүн суох оҥордо. «Кыым»
ср. др.-тюрк., тюрк. топрах, тобрак, довурак ‘земля, прах, почва, пыль’

аат. Ханнык эмэ буһа турар убаҕас үрдүгэр көбөр, дагдайар хойуу күүгэн, бөлүөх. ☉ Пенка на поверхности какой-л. кипящей жидкости, накипь
Дьэҥкир арыы туруга — сымнаҕас, бытарыйа сылдьар, ууллаҕаһыгар дьэҥкир уонна ханнык да төбүрэҕэ суох буолуохтаах. СЕТ ҮА
Сыата суох эти тымныы ууга уган, хаппахтаан буһара уураллар. Оргуйдаҕына тута төбүрэҕин холбуйан кэбиһэллэр. ФВН ЭХК
ср. др.-тюрк. топрах ‘земля, прах, пыль’

аат. Сүөһү тириитигэр, киһи куйахатыгар үөскүүр бытархай үрүҥ хах. ☉ Перхоть
Тыһы бөрө сылгы хоһоҕотун сытын өтө биллэ. Р. Кулаковскай
Маҥнай оҕо төбөтүгэр хоһоҕото, ордук дьулайыгар хойдор, төһө да ыраастаабыт иһин, хос тахса турар. Кэлин кытархайдыҥы хахха кубулуйар. «Кыым»
ср. др.-тюрк. хох ‘земля, прах’, туркм. гоҥак ‘перхоть’, кирг. хохочо ‘грязь на посуде; грязный’