побуд. от хардырҕаа = жевать с хрустом, хрупать, хрустеть чём-л.; ыт уҥуоҕу хардырҕатар собака с хрустом грызёт кость.

хардырҕаа диэнтэн дьаһ
туһ. [Куобах:] бөрө аччыктаан күнэ хараардаҕына ыксаан биһигини тутар. Онтукайын да биирдэ-иккитэ хардырҕатан кэбиһэр. Р. Кулаковскай
Киһим, бэйэтин тууларын көрүтэлии, муус анньан хардырҕата хаалбыта. «ХС»
Владимир Ильич биир оҕурсуну быһа тардан ылаат, ытыһынан, сууралаамахтаата да, минньигэстик хардырҕаппытынан барда. З. Воскресенская (тылб.)