разг. рубить, колоть; чуурканы чаалкай = рубить чурку.

туохт., кэпс. Тугу эмэ (хол., чуурканы) охсон, кэрдэн бар. ☉ Рубить, колоть что-л. (напр., чурку), несильно замахиваясь, тюкать
Сандаҕалаах чабырҕайыттан Чаалкайдаабытынан барда, Килбиэннээх сирэйиттэн Кэрпитинэн барда. Күннүк Уурастыырап
Сүгэтин харбаан ылла да Сүөдээк [эриэккэс мас барахсаны] кэрдэн чаалкайда. Ф. Софронов
ср. др.-тюрк. чалх ‘хлёсткий шлёпающий звук, удар’