булавка.

аат. Тугу эмэ анньан туттарар эбэтэр киэргэл буолар сэлээппэлээх тимир иннэ. ☉ Игла с головкой, служащая для прикалывания или украшения, булавка
Билигин Цимбалы киһи билиэх дьүһүнэ суоҕа — черкескэтэ хайдан баран абырахтаммакка булаапкаларынан хам анньыллыбыт. ПП Дь

сов. 1. что к чему ас, иҥиннэр; подколоть булавками булаапкаларынан штин-нэр; 2. кого, перен. разг. (уязвить) таарый, хаарый.

сов. что 1. (отделить ударом) хоҥнор, эмтэрит, эмти оҕус; сколоть лёд с тротуара тротуар мууһун хоҥкор; 2. (соединить прикалывая) хам хатаа, иҥиннэр; сколоть ворот булавкой саҕаҕын булаапканан иҥиннэр.

сов. кого-что 1. тэһэ ас, кэй; я уколол руку булавкой мин илиибин булаапканан тэһэ астым; 2. перен. (уязвить, обидеть) хаарый, таарый, тыыт; замечание его укололо сэмэ кинини таарыйда.

сов. что, разг. 1. (воткнуть) анньыталаа, хататалаа; утыкать материю булавками таҥаска булаапкаларда анньыталаа; 2. (заткнуть) анньыталаа, бүөлэтэлээ; утыкать щели оконных рам ватой түннүк араамаларын хайаҕастарыгар баатата анньыталаа.

сов. 1. кого (оружием) (дьааө) анньан өлөр^ 2. что (приколоть) иҥиннэрэ ас; заколоть галстук булавкой хаалтыскын бу- лаапканан иҥиннэрэ ас; 3. безл. (начать колоть) анньыалаа; закололо в боку ойоҕоһум анньыалаата.