уст. кучер.

м. 1. (удалец) хорсун, эрдьигэн; 2. холуон (киһи), дохсун (киһи); шофёр-лихач холуон шофёр; 3. уст. (кучер) дохсун сырыылаах оспуоччук.

аат., эргэр. Көлөнөн дьону таһарга аты илдьэ сылдьар киһи. ☉ Кучер
Кырдьаҕас куучар оҕонньор тэлиэгэ тумсугар хахыйах кымньыыны өрө тутан кэбиспит. Амма Аччыгыйа
Обургу соҕус дьааһыгы куучар көтөҕөн мадьалытан балаҕаҥҥа киллэрэр. Н. Якутскай

1) уст. быть кучером; 2) перен. разг. сопровождать кого-л. в пути.