звукоподр. приглушённо позвякивать, тихо бренчать.

учащ.-длит. брякать, звякать; бренчать; күлүүс халыгыраата звякнул замок.

побуд. от айгыраа = 1) звенеть, бренчать чём-л.; 2) расшатывать.

побуд. от тыҥкынаа = 1) извлекать тонкий высокий звук, писк из чего-л.; 2) бренчать чём-л., на чём-л.; балалайканы тыҥкынат = бренчать на балалайке.

1) тонко звенеть; пищать; ыллаан тыҥкынаа = петь тонким голоском; бырдах тыҥкыныыр комар пищит; 2) бренчать; балалайка тыҥкыныыр бренчит балалайка.

брякающий, звякающий; бренчащий; халыгырас тыас бренчащий звук. халыгырат= побуд. от халыгыраа = брякать, звякать, бренчать чём-л.; күлүүһү халыгырат= звякать замком.

тыаһы үт. туохт. Аалсар эбэтэр охсуллар бүтэҥи тыаста таһаар (хол., хаппыт мас, тирии, талах). ☉ Приглушённо позвякивать, тихо бренчать
Ат сылгы таҥнары сылырҕаан түһэн тиийэн кэллэ. ПЭК СЯЯ

1) уст. звенеть, бренчать; чуораан тыаһа айгырыыр звенит колокольчик; 2) расшатываться; айгыраабыт уһаат рассохшаяся кадка; кэнники олоҕо айгыраабыта перен. впоследствии в его жизни ничего не ладилось (букв. впоследствии его жизнь расшаталась); 3) см. айгыһын =.

тыаһы үт. туохт. Кылыгыраа-лыҥкынаа (элбэх кыракый ылтаһын эттиктэр бэйэ-бэйэлэрин кытта охсуллар тыастарын туһунан). ☉ Бренчать-позвякивать (о металлических предметах, ударяющихся друг о друга). Ойуун …… аптаах таҥаһын араас тимир чыллырыыттарынан, уон үс хобо чуорааннарынан барытынан араастаан тыаһаан кыҥыраата. Амма Аччыгыйа

туохт.
1. Синньигэс куоласкынан түргэнник саҥар. ☉ Говорить быстро тонким писклявым голосом. Хатыҥыр дьахтар чылыгыраата: «Эн суонуҥ бэрт, аҕылаан сатаан оонньуоҥ суоҕа!» И. Гоголев
2. Кылыр гынар хатан тыаһы таһаар (хол., күлүүс тылын этэргэ). ☉ Издавать, производить звякающие звуки (напр., о связке ключей). Күлүүс тыллара бэйэ-бэйэлэригэр охсуллар тыастара чылыгыраата
ср. др.-тюрк. чырла ‘бренчать, звенеть, стучать’