ускор. от хаахтаа = харкать усиленно или торопливо.

1) подр. однократному звуку харканья; хаах диэ = харкать; 2) подр. однократному крику ворона.

харкать, выхаркивать, отхаркивать; күөмэйбэр балык хатыыта барбытын хаахтааммын аҕаллым я отхаркнул застрявшую в горле рыбью кость.

тыаһы үт. туохт. Күөмэйиҥ түгэҕиттэн ыган таһааран «хаах» диэ. ☉ Харкать, выхаркивать, отхаркивать
Күтүөт уһуктан хаахтаата, тугу эрэ ботугуруу-ботугуруу, табахтаан сообурҕатта. Амма Аччыгыйа
Эһэлэрин сүлүөхтэрин иннинэ, булчуттар төрдүөн биир-биир суордуу хаахтаатылар. А. Кривошапкин (тылб.)
Каака хаахтаан баран, уокка силлээн палк гыннарда. С. Курилов (тылб.)

туохт.
1. Силгин эбэтэр тугу эмэ айаҕыҥ иһиттэн төлө ибиирэн таһаар. ☉ Выплёвывать что-л., брызгая слюной
Икки илиитин кэдэрги кэлгиттэрбит Байанай хааннаах силинэн бандьыыт тойонун малаҕар сирэйигэр уунутары тибиирдэ. П. Филиппов
Алик өс киирбэх сиэмэтин сиргэ тибиирдэ. Н. Ефремов
Мас сыыһа айаҕар туолан, онтун тибиирэриттэн соло булбатаҕа. И. Федосеев
2. көсп. Тугу эмэ хойуутук уһууран, төлүтэ тэбэн таһаар; хойуутук ытыалаа (хол., бүлүмүөтү этэргэ). ☉ С силой стремительно выбрасывать, выталкивать, выпихивать из себя что-л.; стрелять напропалую, палить, строчить (напр., о пулемёте)
Аптамаат, бүлүмүөт буулдьата муус толон курдук тибиирэр. С. Васильев
Санаабар, өстөөх буулдьалара ханан даҕаны быыһа-арда суох хойуутук тибиирэллэрэ. И. Сосин
Сылаанга устун кэлэр уу тыгыыта күүһэ бэрт буолан бырдаҥалыыра, сорох ардыгар кумаҕынан тибиирэрэ. ДФС КК
ср. др.-тюрк. түпир ‘дуть, веять (о ветре)’, каракалп. түпириу ‘харкать’, казах. түкир ‘плевать’