и. д. от дьарый

давать острастку кому-л.; усмирять, унимать кого-л.; оҕолоргун дьарыйан биэр уйми своих детей; ср. дьаҕырый =.

дьарый диэнтэн хай
аата. Хаамара, хааттарбыт көтөрдүү, Халанчаҕа баһаарынай, Иһиллэрэ дьарыйыы, үөхсүү, Хаамтараллар саллааттары. Баал Хабырыыс
Соколов Савиновы батары көрөн туран холкутук саҥарбыта хайдах эрэ кытаанах дьарыйыы курдук иһилиннэ. С. Никифоров

туохт., кэпс. Кими, тугу эмэ кырыктаахтык (хол., мөҕөн, охсон) буой; кытаанахтык сэмэлээ. ☉ Гневно, сердито усмирять, укрощать кого-л. (напр., ругая, стегая, шлепая)
[Ыстапаан:] Кырдьыга даҕаны, талаҕынан дьарыйан киһи быһыылаах киһи оҥорбутум ээ. А. Софронов
Ийэм миэхэ: «Хам-бааччы сыт!» - диэн дьарыйбытыгар суорҕаммын бүрүнэ охсубутум. П. Аввакумов
Атын оҕолору бу куһаҕан дьайыыттан быыһыыр иннигэр буруйдаахтарга кэмигэр сөптөөх дьаһал ылыллан иһиэхтээх, араас өрүттээх иитэрөйдөтөр, дьарыйар үлэлэр барыахтаахтар. «Кыым»