1) ворчать (о собаке, звере); ыт ырдьыгынаата собака заворчала; 2) перен. разг. сердиться, раздражаться; ворчать.

туохт.
1. Куттаан эбэтэр киҥнэнэн, тиистэргин килэтэн, «ыррр» диир курдук саҥаны таһаар (кыыллары этэргэ). ☉ Оскалившись, издавать громкие злобные, угрожающие звуки, рычать, ворчать (о зверях, животных)
Күлүгэр ырдьыгынаабыт ыкка дылы (өс ном.). Тыа быыһыгар Тыатааҕы ырдьыгыныырын кэриэтэ Тыраахтар тыаһа туолбут. С. Зверев
Кыылым ырдьыгыныы-ырдьыгыныы тохтоло суох часкыйар. Күрүлгэн
2. көсп., кэпс. Кыыһыран, кыйаханан саҥар, хаһыытаа. ☉ Раздражённо, зло, грубо выговаривать кому-л., кричать, рычать на кого-л.
Кыыһыран, ырдьыгынаан Кырдьаҕаспыт кэлбитэ. М. Ефимов
Били таһыттан киирбит саллаат мин таспар кэлэн, тугу эрэ ырдьыгыныы турар эбит. Г. Борисов
Хотунум кэрбээн барда, Кыбдьыгырыыр, ырдьыгыныыр. Н. Некрасов (тылб.)
♦ Ырдьыгыныыр ыт көр ыт II. Бу киһиҥ дьиэтээҕилэригэр олох ырдьыгыныыр ыт үһү
ср. алт. ыркыра ‘ворчать (о собаке)’