молодая щука, щурёнок.

щука || щучий; сордоҥ балык щука; сордоҥ минэ щучья уха; сордоҥ тииһэ щучий зуб; салыҥнаах сордоҥ склизкий, как щука (говорится о проныре).

загибаться; выгибаться; сордоҥ курдук тиэрэ ханарый= выгибаться, как щука.

прил. 1. сытыы тиистээх; зубастая щука сытыы тиистээх сордоҥ; 2. перен. разг. (острый на язык) тиистээх-уостаах, сытыы тыллаах.

образн. быть, казаться продолговатым, овальным; ньолбойон сыт = лежать, вытянув голову (о собаке); сордсҥ ньолбойо устар щука плывёт, выделяясь своим длинным телом.

аат., кэпс. Обургу буолбут сордоҥ оҕото. ☉ Подросший щуренок, молодая щука. Туубар борохой бөҕө киирбит
□ [Сордоҥ арааһа:] Эриэнньикэй
Чорохой, дьулуук, суллуук, сордоой. Күөх от, борохой. Өксөкүлээх Өлөксөй

сыһ. Сордоҥ курдук. ☉ Как щука, подобно щуке
Сундулуйар сордоҥнуу Тимирэн, умустубут Дибилийэр Дириҥ муораҕа. П. Тобуруокап
Эрбии тыыннаах сордоҥнуу илиитигэр имиллэҥниир. А. Твардовскай (тылб.)

аат., эргэр. Үс атахтаах кыра чороон. ☉ Маленький чорон на трёх ножках. Кымыстаах чорохой
ср. кирг. шораҕатай (шораҕай), каз. чураҕай, бур. сурхай, монг. чурухай ‘щука’

1) вместительный (о сосуде, резервуаре); истээх иһит вместительная посуда; 2) непотрошёный (о рыбе); истээх сордоҥ непотрошёная щука; 3) на тёплой подкладке (об одежде); саһыл истээх сон пальто на лисьем меху.

1) удочка; крючок; сордоҥ күөгүтэ крючок на щуку; 2) наживка, приманка.